Als de maat vol is // grenzen in genadevol opvoeden

Tsja, daar zit ik dan. Als een wrak zit ik geforceerd in de tuin om wat zonnestralen op te pakken, want dat is gezond. Maar liever lig ik op bed. Ik ben ziek, voel me beroerd en zit te twijfelen of dit misschien depri voelen is.

Mijn dochter daarentegen is in een sprongetje denk. Ze heeft er zin in. Ze wil dingen doen, haar zin, druk doen en vooral lekker bijtanken aan de borst. Auch, geen goede combi.

Mijn grootste verlangen is mijn dochter al vroeg het principe van genade leren, door onvoorwaardelijk (zo goed als, ik ben niet perfect) met haar om te gaan. Jezus stierf voor ons, zijn cadeau heet genade en waar genade is, is er geen plaats voor de wet. Wet en genade zijn tegenpolen. Waar genade is in opvoeding is er geen plaats voor straffen of belonen. Hoe kan een kind wat opgroeit met straffen en beloningen (en daarmee prestatiedruk) uiteindelijk geloven in het volbrachte werk? De genade boodschap dat wij juist níets hoeven te doen maar dat Hij het al gedaan heeft? Nouja denk er maar over na.

Maar wat als de maat vol is? Door omstandigheden, al dan niet door onze scheve egoïstische maatschappij waarbij we als gezin vaak op een eiland wonen, trekken we het als moeders (en vaders) niet altijd meer. We zijn mens met vlees. Ik heb er nu erg last van.

Nu ik niet lekker ben, ben ik niet zo geduldig bijvoorbeeld. Of zeg ik eerlijk tegen mijn dochter dat ik even geen zin heb om weer voor te lezen. Of als ze blijft door vragen om een of ander dan is het nu even eerder klaar. De grens bereikt. Het is namelijk onmenselijk als je altijd ‘ja’ verkoopt. Aan andere en aan je kindje. Wel geloof ik dat we vaker ja kunnen zeggen, want de meeste ouders zeggen al ‘nee’ voordat ze er überhaupt over na hebben gedacht. Maar goed, ik zeg nu dus wat vaker ‘nee’, omdat ik me ziek voel. Gelukkig is mijn dochter wel vaak voor rede vatbaar (ze is twee), maar dan moet ik dus wel met een rede komen. Maar soms is ze niet voor rede vatbaar, en dan is het even een lastig moment. Dan komt er vaak een basisbehoefte bij kijken wat getroost worden heet, en dat moet altijd kunnen. Dat vind ik wel eens lastige momenten, maar ook leerzaam. Om rustig te blijven en haar wel te troosten, want dat is relatie opbouwend 🙂 .

Ik heb het hier trouwens over de niet basisbehoefte dingen, als mijn dochter honger, dorst of mamakroel moment nodig heb dan is dat gewoon nodig. Ik bedoel hier meer de dingen er om heen.

Soms helpt ook om gewoon even af te spreken zodat mijn dochter wat andere mensen om d’r heen heb en ik daardoor wat meer rust heb.

‘Nee’ zeggen, en daarmee onze persoonlijke grens als ouders aangeven  komt dus ook wel echt voor in een genadevolle en onvoorwaardelijke opvoeding, want we zijn nou eenmaal mensen. Maar we moeten naar mij idee oppassen dat we het niet als opvoedmethode gaan gebruiken om onze kids te veranderen naar wat ons ‘ideaal’ lijkt. Dat is andere koek.

Dit was het weer even voor nu, ik ga verder met uitzieken. Fijn weekend mooie mama’s!

 

 

Als de maat vol is // grenzen in genadevol opvoeden

Lentekriebels & blogkriebels // ik ben er weer!

Als de maat vol is // grenzen in genadevol opvoeden

Kinderopvang in de kerk // mijn gedachtes

Newer post

There are 6 comments

  1. Zeeuwse Mama

    Ik lees nog niet zo lang mee, maar je blog spreekt me wel aan, qua opvoeding hebben we wel wat dezelfde ideeen zag ik al. (samen slapen, bv etc)
    Maar wat ik al eerder las, dat je zegt dat genade en wet tegenpolen zijn, dat ben ik ook altijd geleerd, maar ik ben dat echt anders gaan zien de laatste tijd. Oa koning David denkt daar echt anders over, lees Psalm 119 maar eens! Hij vindt juist Gods liefde in Zijn wetten. En ik ben dat ook steeds meer gaan zien. Ik ben de Psalmen erg gaan (her)waarderen moet ik er ook wel bij zeggen.
    Zoals kinderen ook sturing en grenzen nodig hebben, hebben wij dat ook nodig. En wie weet beter wat wel en niet goed voor ons is, dan onze Schepper!? 😉 Dat vind ik er zo mooi aan!

    1. Voila Eline

      Leuk! Bedankt voor je berichtje 🙂 Het klopt dat David dit schrijft. Het is ook niet dat je de wet niet mag lief hebben, daar is niets mis mee. Maar het is meer een liefhebben om er achter te komen dat we het in de wet nooit redden. De Bijbel bestaat uit het oude en het nieuwe testament. Uit twee delen dus. Dit is een belangrijke verdeling. Je zou ook kunnen zeggen, het verbond van de wet en het verbond van de genade. In galaten 5:4 staat: “Gij zijt los van Christus, als gij door de wet gerechtigheid verwacht; buiten de genade staat gij”. De wet was een opvoeder in het oude testament, maar nu de genade (Jezus, het geloof) is gekomen (in het het nieuwe testament) heeft de wet niks meer over ons te zeggen (galaten 3:24-25). Als ik naar mij persoonlijk kijk denk ik “Yes ik ben vrij door Genade”, maar als ik dit principe wil toepassen in ouderschap en in mijn opvoeding naar mijn dochter is het soms wel even slikken, het is niet makkelijk (omdat ik niet perfect ben en mij soms machteloos voel!) Ik ben het met je eens dat kinderen wel sturing nodig hebben, iemand die ze aan de hand mee neemt (we kunnen ze niet aan hun lot overlaten 😉 ) maar dit is wel iets anders dan bijvoorbeeld straffen / consequenties of belonen (net als er consequenties waren als je de wet niet hield in het oude testament). Ik kan hier echt nog wel veel meer over schrijven. Dat ga ik ook doen in, wie weet de volgende post al. Maar nogmaals ik hou er van om gedachten van andere hier over te lezen.

    1. Voila Eline

      Dankje! 🙂 gelukkig gaat het de goede kant op!

  2. Hanneke Schaab

    Hoi,

    Ik lees je post en je antwoord op de reactie hierboven. Ik ben heel erg voor onvoorwaardelijk en genadig ouderschap. Ik waardeer je inzet daarin enorm. Toch wil ik je wel waarschuwen.
    Genadevol is niet hetzelfde als niet straffend of belonend. Als je de Bijbel leest, lees je ook dat God wel degelijk het principe van straffen kent en hanteert, ook in het nieuwe testament. Hij is een heilig God en haat de zonde. Dat wij in genade als zijn kinderen zijn aangenomen en vrij zijn van de wet, is niet hetzelfde als dat we kunnen doen wat we willen, omdat de wet geen waarde meer heeft.
    God heeft Jezus gestuurd en Jezus is aan het kruis gegaan, juist om de STRAF op de zonde te voldoen. Hij hing daar vrijwillig maar niet zomaar en ook niet omdat hij er zin in had (hij zag er als een berg tegenop, gelet op zijn gebed in Gethsemane). Hij heeft een heeeeeeel hoge prijs betaald, onze straf. De jouwe, de mijne en die van je dochter en je baby in de buik. God kan niet de zonde ongestraft laten, maar omdat Hij weet dat wij, mensen zelf het niet goed kunnen maken met Hem, heeft hij het zo gedaan.
    Daarna heeft hij ons ook nog Zijn eigen Geest gegeven om een van de wet vrij leven te leiden. Zoals je in Romeinen kunt lezen, zijn we dood voor de wet en leven we door en in de Geest. Wat betekent dat dan precies?
    Het betekent dat we nooit en te nimmer meer onze redding kunnen en hoeven te verdienen, door het houden van de wet. Die redding is immers alleen door geloof aan ons geschonken in genade. Het leven in en door de Geest impliceert echter onherroepelijk een leven dat niet in strijd is met de wet. Waarom? Omdat de wet door de Geest is gegeven. Gods Geest zal nooit tegen zichzelf ingaan. Als ik me dus door de Geest laat leiden, zal mijn leven niet tegen de wet in gaan. Dan zal mijn leven zich kenmerken door de vrucht van de Geest uit Galaten. Want daarin ligt de vervulling van de wet: een leven zoals Jezus dat had. De vrucht van de Geest laat ons steeds meer op Jezus lijken.
    Het oude en nieuwe testament zijn ook eigenlijk niet los te lezen van elkaar. Het nieuwe verbond is immers de vervulling van alle beloften die God al in het oude testament heeft gegeven. En als je het oude testament als geheel leest, zul je ook zien dat God toen ook dezelfde genadige God was. Hoe vaak is er geen genade te vinden in het handelen van God naar zijn volk, of individuen, als ze zich weer tot Hem wenden nadat ze hebben gezondigd? Daarom juist stuurde God al die profeten, om het volk tot berouw te brengen, zodat Hij zijn genade kon uitstorten. Dat is ook voor ons hetzelfde. De genade die wij krijgen, wordt ahgi vooraf gegaan door oprecht berouw over wat we gedaan, telkens weer. Anders wordt genade goedkoop en misbruikt.
    Ook in het nieuwe testament komen voorbeelden van straf voor: Ananias en Safira, de door van de tetrach Herodes, om er twee te noemen ( al was die laatste geen christen). En Paulus schrijft in een van zijn brieven over het geloofshuis. Dat Jezus het fundament is en dat we daarop verder bouwen. Op de laatste dag zal blijken of we met edelstenen of met hout en stro hebben gebouwd, als ons levenshuis wordt gelouterd in het vuur. Als je met hout en stro bouwt, zul je (door het fundament Jezus) worden gered, maar als door vuur. Toch een strak beeld.
    Overigens spreekt ook Jezus in de gelijkenis van de slaven die talenten kregen over beloning door de meester als hij terugkomt. De slaven die wat hadden gedaan met wat ze gekregen hadden, werden beloond en gecomplimenteerd als trouwe en goede slaven. Ook dat laat volgens mij zien dat belonen en straffen wel degelijk Bijbelse concepten zijn.
    Toegepast op opvoeden enzo:
    Het is belangijk om genadig te zijn, je kind onvoorwaardelijk lief te hebben. Daarbij past geen machtsvertoon en dwingelandij van ouders, zoals het hun uitkomt (vaders ontmoedig je kinderen niet, zoals in Efeze staat). Ook emotionele chantage (bewust of onbewust) hoort daar niet bij. Dus niet je kind de indruk geven dat je meer van hem/haar houdt als er bepaald gedrag wordt vertoond.
    Wat wel past bij onvoorwaardelijke liefde is grenzen stellen en handhaven. Ook onze kinderen zijn behept met het Adam gen, de zonde die in ons allen zit van nature. En ook op jonge leeftijd (peuters) kunnen kinderen gedrag vertonen dat hieruit voortkomt. Kinderen kunnen heel goed dwingen of manipuleren, om hun zin te krijgen. Het ene kind heeft een pittiger karakter daarin en meer te leren dan een ander, maar toch ze kunnen en zullen in hun leven allemaal zondigen.
    De moeilijke en mooie taak voor de ouder is om de legitieme behoefte van een kind te onderscheiden van de dwingelandij en manipulatie. Daarbij moeten ouders dan ook nog eerlijk zijn over hun eigen motieven om gedrag onprettig te vinden. En als ze hun kind corrigeren is het ook nog belangrijk om niet het kind als persoon maar het gedrag te corrigeren. Een hele kluif, die ik alleen met veel genade van de Heer kan volbrengen.
    Maar je kunt dus, juist door grenzen te stellen en te handhaven, desnoods met straf, genadig zijn naar je kind, als je het tegelijkertijd laat merken dat je, onvoorwaardelijk van hem/haar houdt. Ik heb vier kinderen in de leeftijd van 9 mnd tm 15 jaar. Alle vier hebben ze een pittig karakter (kan niet anders, hebben papa en mama ook). Ik probeer zoveel mogelijk met consequenties te werken en niet met straf (als je je spullen laat slingeren zul je weer terug moeten lopen om ze op te ruimen, kost meer tijd en kun je niet eerder iets anders doen. Maar opruimen moet gebeuren, anders wordt het huis een chaos).
    Als straf nodig was/is komt die er ook bij. Geloof me hoe ouder ze worden, deste vaker komt erbij dat ze gewoon geen zin hebben om zich aan de regels te houden, omdat die hen niet uit komen. Ookal heb jij een goede reden voor je regel. Dn is straf passend. Wel een passende en proportionele straf uiteraard.
    Altijd maken we het weer goed, eerst steeds op mijn initiatief, later kwamen de kinderen ook uit zichzelf naar mij toe om excuses te maken. Als ik onredelijk was geweest, heb ik ook de gewoonte om mijn excuses te maken naar hen toen en hen vergeving te vragen. Zo leef ik hen ook voor dat fouten maken gebeurt, dat ik weet dat ik niet volmaakt ben en dat vergeving vragen een onderdeel van het gebroken leven op aarde is.
    Hierbij is het gedrag altijd losgekoppeld van de persoon. Mijn zoon heeft wel eens gevraagd wat ik zou doen als hij crimineel zou worden. Mijn antwoord: “ik zou heel verdrietig zijn dat je daarvoor zou kiezen, maar ik zou nog net zoveel van je houden als nu.” ” waarom dan?” Vroeg hij. “Omdat ik je moeder ben en jij mijn kind. Ik kan niet anders dan van je houden.”
    Het is een hele preek geworden, geloof ik. Ik hoop dat je het niet als aanval op je manier van opvoeden ziet. Want ik vind je doel om een genadevolle mama te zijn echt super. Ik wens je ook alle geduld en zelfbeheersing toe er is om dat te kunnen. Ik leer nog steeds bij, zullen we maar zeggen.
    De manier waarop je het beschrijft (en ook in je eerdere post deed) komt alleen op me over dat je het risico loopt om zo de nadruk op genade te leggen, dat je die uit zijn context trekt: genade kan alleen gegeven worden, als er eigenlijk een straf verdiend was. Anders is het geen genade. En ook dat je geen aandacht lijkt te schenken aan het reele gegeven dat we allemaal (dus ook onze kinderen) gebroken mensen zijn, van nature behept met het Adamgen, de zonde. Dan loop je het risico dat je dochter de diepte van het begrip genade juist niet pakt, omdat ze jouw genadevolle opboeding onbewust gebruikt voor haar eigen ding. (Heb het hier over de lange termijn, meestal niet zo zichtbaar bij peuters).

    1. Voila Eline

      Hi Hanneke, bedankt voor je uitgebreide reactie! Dat waardeer ik alleen maar, en zie ik zeker niet als een aanval. Je stimuleert me om er over na te denken 😉 Om er voor te bidden. Ik heb er (nog) niet zo’n uitgebreide reactie op, maar wil even kort mijn gedachten delen. In Galaten 5 staat: “Gij zijt los van Christus, als gij door de wet gerechtigheid verwacht; buiten de genade staat gij” Met andere woorden, gerechtigheid (en dus het bij God ‘winnen’) kunnen we niet door de wet te houden (of door consequenties als straffen te hanteren, want de wet eist een reactie, een straf, een consequentie als je de wet niet houdt) krijgen. Wat je zelf ook schrijft is dat Jezus alle schuld heeft gedragen. Die van ons en die van onze kinderen. Het brengt ze niet dichter bij Jezus, geeft ze niet meer recht om bij Hem te komen (gerechtigheid), als wij hun straffen omdat ze iets doen wat wij niet willen. Ik ben het absoluut met je eens dat kinderen sturing en grenzen nodig hebben, maar dat is (naar mijn idee) iets anders dan straffen. Maar hoe dan ook, belangrijk is dat we zelf dicht bij Jezus blijven en Hem blijven zoeken zodat we hierin ook wijsheid ontvangen. Ik moet toegeven dat ik zeker zoekende ben, maar elke keer kom ik weer bij Genade uit. Dat is toch eigenlijk Gods mooist woord 🙂 en in 1 woord het evangelie. Groetjes en God bless!

Post a comment