Attachment Parenting (AP) in een niet-AP wereld

Attachment Parenting, het is zo’n duur woord. Alsof het een manier van ouderschap is die maar voor bepaalde ouders is weggelegd. Dat de ene ouder er wel voor kiest en de andere ouder niet. Omdat het een Engels woord is geeft het de indruk dat het ooit ‘bedacht’ is in Amerika of een andere Engelstalige sprekend land en toen later is overgewaaid naar Nederland.

Het is onze natuur
Laat ik het maar gewoon gelijk radicaal neerzetten. Het idee van Attachment Parenting is onze natuur. Alleen iemand heeft er ooit een naam aangegeven, Attachment Parenting. Een naam ervoor is ook wel handig, maar het hele idee erachter is gewoon. Gewoon zoals God ons heeft gemaakt. God heeft ons namelijk gemaakt en bedoeld om te hechten aan ons kindje. Attachment is het Engelse woord voor hechten mocht je je dat nog afvragen 😉 .

Attachment Parenting (AP) in een niet-AP wereld
Ondanks dat het hechten met je kindje eigenlijk mens-eigen is, is Attachment Parenting niet gebruikelijk in onze westerse wereld. Attachment Parenting in een niet-AP wereld is als het zijn in een land waar je de taal niet van spreekt. Mensen begrijpen jou niet en jij begrijpt de mensen van het land niet. Persoonlijk maken wij dat ook vaak mee. De manier waarop wij met onze dochter omgaan is vanuit een verlangen om te hechten met haar. Dat resulteert in ‘bijzaken’ die ‘anders’ zijn. Zoals het veel dragen van onze dochter, het co-sleepen, het op verzoek voeden, het langer borstvoeding geven enzovoorts. Ik noem ze bijzaken, waarom? Omdat het niet de kern is, het zijn bijzaken. De kern is dat je luistert naar je God-gegeven-ouder-zijn-instinct en dan vooral de mama’s naar hun mama-instinct. Daarnaast kan ik echt niet zonder gebed en mijn persoonlijke relatie met God, zonder Hem kan ik echt geen ‘Attachment’ ouder zijn. Daaruit gaan de ‘bijzaken’ vanzelf. Je wilt je kindje niet laten huilen omdat je luistert naar je hormonen die hier op reageren, dus dan draag je je kindje (en een draagdoek maakt het weer makkelijker om te dragen). Het ene kindje zal misschien meer gedragen worden dat de andere. Onze dochter heeft tot op heden (ze is net 1 jaar geworden) echt nog de borst of een wandeling in de draagdoek nodig om in slaap te komen. En ik vind dat ik haar niet verwen. Hier heb ik eerder over geschreven.

Kritiek, hoe er mee omgaan?
Als je anders ben in je stijl van opvoeding krijg je soms (of vaak, of misschien helemaal niet 😉 ) kritiek. Zo ie zo is ouderschap een veel besproken onderwerp en heeft iedereen zijn mening er wel over. Maar wat doe je als je kritiek krijgt? Vooral als je net bevallen bent, zeg gewoon heel vriendelijk dat je geen zin heb in discussies over ouderschap. Dat is gewoon niet handig als je net bent bevallen. Bedank diegene voor zijn goedbedoelde advies. Mocht je nog een beetje emotioneel labiel zijn is het misschien verstandig om af te spreken met je man dat hij zorg draagt voor dit soort aangelegenheden. En kritiek geven dan? Als bijvoorbeeld je vriendin ook het wonder van dragen gun? Gewoon niet doen. Echt niet. Wees juist een voorbeeld naar anderen hoe jij om gaat met je kindje. Het is zo klinkklaar helder, ondanks alle kritiek dat we hebben gehad, heb ik elke keer als ik mijn dochter draag en erop uit ga wel een positieve “ahhh, wat zit ze daar lekker” of “fijn zeker dat je haar zo bij je draagt?” gehad. In het onder bewust zijn (haha) van mensen vinden ze het juist helemaal TE GEK als ze een baby in een draagdoek/drager zien bij een mama. Samen met je baby ben je een wandelend voorbeeld van hechten. Letterlijk want je baby is tegen je aan ‘gehecht’ 😉 .

Het lijkt er op dat je iets vergeten bent..
Zo juist was ik een mail aan het sturen naar mijn man (soms werken mailtjes beter dan een vraag in real-life 😉 ). Met de vraag of hij nou (eindelijk) een stuk wilt schrijven over vaders en Attachment Parenting (ja er gaat echt een post hier over komen 🙂 ). Toen ik op versturen klikte kreeg ik de volgende melding:

“Het lijkt erop dat je vergeten bent een bestand toe te voegen. Je schreef “attachment” in je bericht maar er zijn geen bestanden toegevoegd. Wil je het bericht toch verzenden?”

Haha ik moest eerst even lachen. Ik drukte natuurlijk toch op verzenden want ik wilde geen bijlage mee zenden. Maar eigenlijk zouden wij als mama’s ook vaker zo’n melding moeten krijgen als we de deur uit gaan zonder onze baby.

“Het lijkt er op dat je vergeten bent je baby mee te nemen. Jullie lichamen geven aan te willen hechten, maar je bent nu niet gehecht”

…of zo iets dergelijks. Volgens mij zouden we dan wel 2 x nadenken om ons kindje achter te laten of het naar de opvang te brengen. Ik wil er natuurlijk wel bij zeggen dat sommige vrouwen gewoon geen keus hebben (bijvoorbeeld door een financiële situatie), maar we hebben een grote God en je mag pleiten voor een financieel wonder! Maar hoe dan ook, het belangrijkste, is dat je (weer) bij je kindje WILT zijn en het verlangen heb om te hechten. Om te luisteren naar je mams-instinct. Dat is mijn gebed. En als je het emotioneel zwaar vind (bijvoorbeeld door hoe jij zelf vroeger bent opgevoed) dat er genezing zal plaats vinden en jij de liefde van God zal ontvangen die je nodig heb om liefde aan je kindje te kunnen geven. Amen 🙂 .

Wat is ‘attachment’ eigenlijk?

Wat is ‘attachment’ eigenlijk?

Attachment Parenting (AP) in een niet-AP wereld

Het is een fase

Newer post

Post a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.