De kunst van het geven van vertrouwen

In de speeltuin zie ik vaak mama’s die als een soort bodyguard achter hun dreumes aanlopen. Lettend op gevaar en met de zekerheid dat als ze weglopen ze hun dreumes gelijk bij de hand kunnen pakken. Deze mama’s houden natuurlijk ontzettend veel van hun kleine, daarom juist kleven ze zo aan hun dreumes. Toch geloof ik dat er een schat schuilt in het geven van vertrouwen aan je kindje, hoe jong deze ook is. Dat is trouwens niet omdat ik zo’n makkelijke ouder ben of zo. Ik ben eigenlijk een pietje precies en heb ook echt zo’n vrouwen gil als mijn dochter valt of iets dergelijks. Maar toch merk ik dat vrijheid geeft en ik juist nog meer vertrouwen in haar krijg.

IMG_0377 (Large)

Slimmerds

Kinderen zijn slim. Ze leren ontzettend snel. Ook hebben ze heel goed door hoe wij als ouders ons voelen. Klinkt een beetje raar misschien, maar ik leg het uit. Kinderen hebben ouders nodig die zich zelfverzekerd voelen, want dat geeft hun veiligheid. Hoe kan een kindje zich veilig en dus ook zelfverzekerd voelen als de ouder zich niet zelfverzekerd voelt? Dan is hun veilige basis op eens een wankel iets geworden.

Vertrouwen & zelfverzekerdheid

Vertrouwen & zelfverzekerdheid hebben met elkaar te maken. Als wij onze dreumesen vertrouwen in hun ontdekkingen en avonturen, dan gaat er een deur open voor zelfverzekerdheid, voor beide.

Als wij onze dreumesen vertrouwen in hun ontdekkingen en avonturen, dan gaat er een deur open voor zelfverzekerdheid, voor beide.

Aan de ene kant laten wij als ouders zien dat wij hun vertrouwen omdat we niet achter hun aan lopen en overal boven op zitten. Aan de andere kant brengt dat met zich mee dat wij gewoon ons ding doen en daardoor laten zien dat wij autoriteit (in de positieve zin van het woord) hebben. Het is volgens mij ontzettend raar voor een kind die van óns wilt leren, dat wij achter hun aan lopen. Een veel natuurlijke manier is, dat ze juist achter ons aan lopen omdat ze bij ons wíllen zijn. Ik heb gemerkt dat als ik gewoon mijn ‘ding’ doe, ook al is dat op een bankje zitten in de speeltuin, mijn dochter dat oppakt als: “oké mama zit daar, ik blijf bij haar in de buurt”.  Als ik achter haar aan ga lopen, gaat ze steeds verder en verder en verder en loop ik het hele park door. Terug naar het bankje, als ik haar dan roep, omdat we gaan, komt ze (meestal) gelijk. Wel word ik gelijk actief zodat ze ziet dat we écht gaan. Ik ga haar niet halen, alleen in situaties die gevaarlijk zijn. Ik wil laten zien aan haar dat ik haar vertrouw én dat ik haar de vrijheid geef om mee te gaan. Ze weet dat ik haar mama ben en daarom wilt ze ook met me mee. Wel geef ik haar de tijd om haar spel af te maken. Bij onze dochter merk ik dat ze haar ‘territorium’ steeds groter maakt. Ze gaat steeds verder weg van het bankje waar ik zit, maar dat komt voort uit vertrouwen, niet uit een vraag naar aandacht.

Foto: fotolia

Gaat het altijd goed dan?

Nee natuurlijk niet. Een keer waren we haar zelfs kwijt. Wat? Kwijt? Ja, we zaten in de tuin van ons favoriete restaurant en dochterlief was aan het spelen in de speeltuin. Opeens zagen we haar niet meer. Om eerlijk te zijn was ik niet eens echt geschrokken omdat ik haar nog steeds vertrouwde dat ze vast ergens was wat ze aan kon. En ja hoor, ze was een heel rondje om het restaurant gelopen en kwam vanaf de andere kant weer aanlopen. Vrolijk en blij. We probeerde natuurlijk rustig te blijven om niet de indruk te wekken dat we haar niet vertrouwde in wat ze net had gedaan. Wel vertelde we natuurlijk dat we liever hadden dat ze in de speeltuin bleef. Waarom ging ze een ommetje maken? Omdat ze zich blijkbaar vertrouwd genoeg voelde met de locatie, we komen daar dan ook regelmatig. Was het niet een gevaarlijk risico? Ze loopt niet in zeven sloten tegelijk en ik geloof dat ze pas iets onderneemt als ze zich daar zeker genoeg voor voelt. Net als grote mensen.. Toch is het natuurlijk niet fijn om je kindje uit het oog te verliezen en dat is ook echt niet de bedoeling. Wat ik wel bedoel te zeggen is dat je best met een afstand je kindje, zonder dat je kindje het eigenlijk door heeft, je kindje in de gaten kan houden.

Zenuwslopend

Heb je dat ook wel eens? dat iemand vlak in je nek staat te hijgen en te kijken hoe jij dat lastige spelletje oplost op je telefoon? “Ik help je wel even, zo moet dat” of “Pas op, je doet het niet goed”. Daar word je toch zenuwachtig van? En dan juíst gaat het fout. Zo zullen (sommige) kinderen dat ook ervaren denk ik. Als mama of papa, goed bedoeld, er telkens bij komt om te helpen, te waarschuwen of wat dan ook dan worden kinderen daar zenuwachtig van en dat vraagt om fouten. Als kinderen daar in tegen de vrijheid krijgen en daarmee het zelfvertrouwen om zelf te leren, dan komt er in eens een heuse voorzichtigheid te pas en corrigeren ze zich bijzonder goed! Ga maar eens stiekem kijken als je kindje iets nieuws uitprobeert. Leuk om te zien! Bedenk ook dat jij als ouder het grote voorbeeld bent, in alles. Dus ga bijvoorbeeld zelf eerst van de glijbaan af, als voorbeeld, in plaats van een kindje elke keer weer te helpen 🙂 .

Bid er voor

Misschien herken je jezelf in de voorbeelden die ik heb gegeven. Vind je het lastig om je kindje te vertrouwen op dat enge speeltoestel? Bid er voor! Hij is uiteindelijk je Helper en het is niet de bedoeling om geforceerd je kindje te vertrouwen. Met God kun je bergen verzetten 🙂 .

Hoe ervaren jullie het geven van vertrouwen aan je dreumes?

De kunst van het geven van vertrouwen

Barefeet schoenen voor je peuter, juist wel of niet?

De kunst van het geven van vertrouwen

Barefeet schoentjes voor mijn dreumes // Bobux

Newer post

Post a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

This error message is only visible to WordPress admins

Warning: The account for needs to be reconnected.
Due to Instagram platform changes on June 1, 2020, this Instagram account needs to be reconnected to allow the feed to continue updating. Reconnect on plugin Settings page