De omgekeerde wereld

Toen ik mijn man leerde kennen was hij net tot geloof gekomen. Een paar maanden daarvoor had hij Jezus leren kennen op een bijzondere manier. En hij was ook helemaal gek van de liedjes van Herman Boon. Niet heel raar, want hij is ook gek op kinderen. En Herman Boon schrijft ook veel kinderliedjes. Dus 1 + 1 = 2 😉 . Nu is hij trouwens aan het skateboarden met onze dochter. Ze zit bij hem op de rug. Gelukkig kan hij beter skateboarden dan fietsen dus ik vertrouw hem dat toe. En onze dochter vind het GE-WEL-DIG! Even een moment dat ik weer in de rust kan bloggen.

Maar terug naar Herman Boon. Ik moest namelijk net denken aan één van Herman Boon zijn liedjes. Over dat wij het leger zijn van de omgekeerde wereld. Zo’n simpel maar duidelijk liedje.

Wij zijn het leger van de omgekeerde wereld
Want weet je, wij doen geen mensen pijn.
Wij vechten niet met messen of geweren
Maar weet je wat onze wapens zijn:

Liefde, blijdschap, vrede
Ja, daar gaan wij voor
En de boodschap dat God van je houdt
Die geven wij aan iedereen door!

De tekst van het liedje is precies de kern waar ik over wilde bloggen vanochtend. We leven in een wereld waarin ouderschap meer een strijd om controle is dan dat er echt onvoorwaardelijk wordt lief gehouden. Veel adviezen, of het nou van het consultatiebureau is of van vrienden, familie, kennissen of pedagogische hoge pieten zijn vaak gebaseerd op straffen en belonen met als doel om controle te krijgen over een kind. Het vormen van een kind naar onze maatstaven door middel van straffen en belonen. En dan heb ik het niet, wat betreft straffen, alleen maar over spanking / corrigerende tik maar ook over time out, manipulatie, negeren (d.m.v laten huilen bijvoorbeeld) en andere rare manieren die emotioneel ontzettend veel met een kind doen en alles behalve liefde, blijdschap en vrede veroorzaken.

Dat dus.

Maar wij. Wij zijn geheel anders. Wij hebben Jezus leren kennen (Efeziërs 4:20)! Wij zijn niet alleen anders omdat we zondag naar de kerk gaan. Wij zijn niet alleen anders omdat we misschien een rok dragen als vrouw. Wij zijn niet alleen anders omdat we ons best doen niet te vloeken, te liegen, te stelen en alle dingen niet te doen die God liever niet wilt dat wij doen. Wij zijn niet alleen anders omdat we de blijdschap en liefde van Jezus hebben leren kennen. Nee, wij zijn geheel anders. Ik pak nog even het liedje er bij: “liefde, blijdschap, vrede. Ja, daar gaan wij voor en de boodschap dat God van je houdt, die geven wij aan iedereen door!” Dat is onze missie. Dat is ons doel. En de mensen van wie wij het meest houden willen wij het aller-aller-allerliefste die liefde doorgeven. En dat zijn onze kinderen. Wij zijn geheel anders. En daarom zijn wij ook anders in ouderschap en opvoeding. Punt.

Het is dus eigenlijk de omgekeerde wereld. En wij zijn het leger van deze omgekeerde wereld.

Even een voorbeeld uit de praktijk. Ik geloof dat liefde de basis is voor vertrouwen en veiligheid. Laatst was ik in de Hema met mijn dochter en daar was een speelplek waar zij kon spelen. Ik zat wel iets verder weg want ik had mijn laptop in het stopcontact. Ik vertrouwde haar toe om daar te spelen. Zonder mij. Ik kon haar niet zien, alleen als ik opstond. Maar ik vertrouwde het. Eigenlijk ging het zo, we zaten samen aan de tafel (waar ik mijn laptop had staan) en uit zichzelf ging ze naar de speelplek. De basis was dus bij mij aan de tafel met de laptop, daar kwam ze vandaan. Af en toe kwam ze dus terug om mij even te zien en dan ging ze weer spelen. Niks aan de hand. Misschien zou je dit zelf niet doen met je kindje, maar ik vertrouwde mijn dochter en ik ken mijn dochter. Misschien vertrouw jij je kindje dat niet toe, dan moet je het zeker niet doen 😉 . Op een gegeven moment kwam er een moeder, heel boos, mijn dochter terug brengen. “Van wie is dit kind” “Hoe durf je, je moet beter op je kind letten, je verwaarloost haar”. Ik stond met een mond vol tanden en zo te zien was mijn dochter ook wel wat verbaasd. Eigenlijk is dat de omgekeerde wereld. Vanuit de wereldse manier van opvoeden zoals ik hier boven beschreef willen we controle en onze kinderen snel zelfstandig en onafhankelijk maken. Maar een kind het vertrouwen geven in het zelfstandig zijn en dat het in de buurt blijft, ho maar.

Vanuit de wereldse manier van opvoeden zoals ik hier boven beschreef willen we controle en onze kinderen snel zelfstandig en onafhankelijk maken. Maar een kind het vertrouwen geven in het zelfstandig zijn en dat het in de buurt blijft, ho maar.

Ook was ik best verbaasd over het de oordelen die ik naar mijn hoofd kreeg. Kort daarna was er een moeder met een baby in een wagen en haar baby huilde erg. Ze pakte het niet op, ze troostte het niet. Ze deed niks. Ze lette niet op haar kind en negeerde het. Maar daar zeggen we met z’n allen niks van. Dat wordt wel goed gekeurd. Zwak genoeg heb ik mezelf ook niet over het kindje ontfermt, het arme baby’tje van een paar maanden oud met dikke tranen.

We leven in de omgekeerde wereld.

Nog een voorbeeld uit de praktijk. Het zo vaak verkeerd begrepen onderwerp borstvoeding. In Nederland krijgen onze baby’s extreem kort de borst. Na 6 of 9 maanden moet er gestopt worden en worden de Nederlandse baby’s er te groot voor.* Moeders die langer dan een jaar borstvoeding geven worden daarom ‘langvoeders’ genoemd. Onzin. Dat is de omgekeerde wereld! Langer dan een jaar borstvoeding geven is niet ‘anders’ of ‘lang’, nee sterker nog, het is nog niet eens het minimale wat een kind eigenlijk nodig heeft. De WHO adviseert om minimaal 2 jaar borstvoeding te geven en daarna op verzoek. Waarom? Omdat het super-duper gezond is, dat in de eerste plaats. Elke slok bevat antistoffen en sterkt het immuunsysteem van je kind. En wat dacht je van het emotionele aspect? Het zuigen aan de borst is veilig, vertrouwd en brengt hechting voort. Er komen hormonen bij vrij die voor blijheid en liefde zorgen. Maar de omgekeerde wereld gaat nog verder. Want het is grappig dat veel ‘afgespeende’ kinderen wel een speen krijgen. De reden dat dit wel geaccepteerd word is waarschijnlijk iets onbewust bij veel mama’s maar ik denk persoonlijk dat het te maken heeft met onafhankelijkheid. Met afstand. Een kind met een speentje kan zichzelf daarmee in slaap zuigen, het heeft mama niet nodig. Maar het is oh zo triest om te bedenken dat het kindje eigenlijk maar een schrale troost heeft van wat hij werkelijk in het diepst van zijn ziel verlangd: aan de warme borst zijn van mama.

*Helaas is er ook maar 9 maanden kolfrecht voor werkende moeders. Mijn advies is daarom ook: bezint voor gij weer begint met werken voor en baas die dit of liever minder wenst. Lees werken.

Waarom ik het ‘grappig’ noemde is als volgt. Als ‘langvoeder’ (maar eigenlijk ben ik dus heel, heel normaal 😉 ) krijg ik wel eens de vraag / opmerking waarom ik mijn dochter nou nog steeds voed aan de borst. En omdat ik op dit moment weer in verwachting ben (alweer 25 weken) komt er niet veel melk uit, en een tijdje zelfs helemaal niets (denk ik). Dus je kan je voorstellen dat sommige mensen dan helemaal verbaasd zijn dat ik mijn dochter nog de borst geef. Maar als ik dan vraag of hun dochter of zoontje nog een speen krijgt, dan is het antwoord heel vaak “ja”. En als ik dan vraag hoe vaak ze een speentje krijgen, is vaak het antwoord: “voor het slapen of bij troost of als hij of zij moe is”. Dan moet ik best wel lachen. Want eigenlijk is er niets veranderd. Het kindje heeft nog steeds dezelfde behoeften. Mijn kind is niet anders dan een kind wat een speen krijgt. Als ze hadden gehoopt hun kindje meer zelfstandig te maken, dan is dat nog niet gelukt. Het kind is nu alleen afhankelijk van een plastic tepel, een speen. Zonder warmte. Zonder hormonen. Zonder aanraking. Zonder nabijheid van mama kan de speen gegeven worden. Het is de omgekeerde wereld. En eerder verdrietig dan grappig.

Psalm 22:9 Yet You are He who brought me forth from the womb; You made me trust when upon my mother’s breasts.

Wat ik wel wil benadrukken is dat ik hier een voorbeeld schets die natuurlijk niet altijd opgaat. Ik geloof zeker dat het bijna eigenlijk altijd wel mogelijk is (lees mijn borstvoedingsverhaal maar eens) om borstvoeding te geven. Door alle strijd heen. Want echt, het is het waard! Maar mocht het om wat voor reden toch niet lukken dan ben ik niet de gene die je veroordeelt. Dat is weer de aanval van de vijand waar je tegen mag vechten. Maar dan is het des te belangrijker om je kindje de nabijheid die het bij de borstvoeding krijgt te geven met bijvoorbeeld huid op huid contact. Je kindje heeft natuurlijk net zo veel zuigbehoefte als een borstgevoed kindje, op zo’n moment is de fopspeen een liefdestool in bedrijf. Probeer het speentje altijd bij jou op de borst te geven, zodat het ook die liefde, warmte en lichaamscontact heeft, want dat is zo belangrijk 🙂 . Tot dat je kindje zelf uit gespeend is. Ik hoor wel eens dat sommige adviseren om met 1 jaar al een speentje af te bouwen, maar als je er van uit gaat dat een kindje nog veel langer zuigbehoefte heeft is dat niet echt heel wijs.

Even wat persoonlijks. Persoonlijk vind ik het zelf niet altijd makkelijk, de fase waarin ik nu zit. Zwanger en een peuter in huis die heel veel wilt zelf doen maar ook nog veel mama nodig heeft. Hierboven schreef ik al dat een speen geen warmte heeft, geen hormonen en geen aanraking. Het is heel bijzonder, als ik er helemaal door heen zit en mijn dochter een peuter-bui heeft dan ben ik zo ontzettend blij dat ik haar nog aan de borst heb. Vaak vraagt ze er zelf om, en anders bied ik het haar aan. Dat is niet altijd makkelijk. Want als je even geen zin hebt in een bepaald persoon, ik heb dus niet altijd zin in mijn dochter om bij haar in de buurt te zijn, is het lastig om dat toch te doen. Het geven van de borst is dan wel heel intiem. Het is net als dat je ruzie hebt met iemand je dwars door de ruzie heen besluit om tóch een knuffel te geven. Als ik er eenmaal voor kies om haar tóch de borst te geven dan gebeurt er iets wonderlijks. De rust hersteld, de warme is daar, de liefde is daar en de hormonen gaan stromen. En het maakt niet uit (ben ik achtergekomen) of er melk of geen melk uit mijn borst komt. Binnen tien seconden ben ik weer helemaal verliefd op mijn dochter. Wauw dat is pas relatie bouwen.

Misschien lees je dit alles en voel je je wat aangevallen, veroordeeld. Misschien geef je je kindje een speen. Maar vind je het ook fijn dat hij een speentje heeft. “De hele tijd de borst geven, dan voel ik me zo gebruikt en  voel ik mij een koe. Dan moet ik mijzelf de hele tijd geven en dat kan ik simpel weg niet.” Misschien is het speentje niet de issue maar voel je je gewoon niet capabel genoeg om je kindje zo vaak (voor jou doen) de borst te geven of überhaupt bij je te nemen en liefde te geven. Misschien is dat de reden ook dat je liever een paar dagen in de week werkt dan fulltime moeder te zijn. Ik wil hier heel eerlijk in zijn, dit zijn gevoelens die ik serieus neem en zeker herken! Het is niet makkelijk om altijd liefde te geven als moeder omdat ook wij zelf kind zijn geweest en misschien niet genoeg liefde hebben gekregen van onze eigen moeders. Mocht je worstelen met dit soort gevoelens moedig ik je aan de volgende preek te luisteren van Jack Frost. Het zal je een stuk genezing brengen <3 ! En het zal je helpen om anders te zijn. Geheel anders.

De omgekeerde wereld

moment de repos a voila eline

De omgekeerde wereld

Wil God dat ik mijn kind sla? // spanking deel 1

Newer post

Post a comment