Hoe ik tegen zwangerschapscontroles aankijk

Foto: fotolia

Controles in de zwangerschap zijn vandaag de dag eigenlijk heel normaal. De medische wereld is best ver in alles ‘onder controle’ houden en probeert naar eigen zeggen het risico op complicaties te verkleinen door al deze controles. Hierbij even een overzichtje van controles die je tegen kom tijdens je zwangerschap:

  • wegen (jou eigen gewicht wegen ze in het begin en bij elke controle, zodat ze kunnen zien hoeveel je groei tijdens je zwangerschap)
  • meten van je bloeddruk
  • bloed prikken (om bijvoorbeeld te controleren of je genoeg ijzer heb of wat voor bloedgroep je hebt)
  • termijn-echo (om te bepalen wanneer je bent uitgerekend)
  • eventueel combinatietest (om syndroom van down uit te sluiten)
  • het luisteren naar het hartje met de doptone (of soms houten toeter of stethoscoop)
  • eventueel een groei-echo (als ze de groei van je kindje betwijfelen)
  • 20 weken echo (dit is een medische echo waarbij ze alles, wat ze kunnen, checken van je kindje. Bijvoorbeeld de hartkamers)
  • liggingsecho (om te kijken of je kindje met het hoofdje naar beneden ligt op het einde van je zwangerschap)

Totaal zie je je verloskundige ongeveer 11 keer voordat je gaat bevallen. Dit is even wat ik weet uit eigen ervaring, en dan met name de ervaring bij mijn eerste kindje.

Verplicht?
Zijn al deze controles verplicht? Nee zeker niet. Zo ie zo is het uitvoeren van een combinatietest absoluut niet verplicht en een 20 weken echo ook niet. Maar eigenlijk is er niets verplicht. Wel werken veel verloskundige met protocollen wat het wel lastig maakt om onder bepaalde controles uit te komen.

Mijn ervaring
Bij mijn eerste zwangerschap had ik geen idee wat ik kon verwachten. Wel kwamen we er snel achter dat elke afspraak bij de verloskundige een soort race van controles was. Er was weinig ruimte om te praten over gevoelens / angsten / en blijde verwachtingen. We lieten eigenlijk alle controles doen. Behalve de combinatietest. We hebben even getwijfeld over de 20-weken echo maar hebben deze toch laten doen, eigenlijk uit een stukje angst (‘het zal toch wel goed zijn allemaal?’). Angst was trouwens 1 van de gevoelens die gemengd ging met blijdschap die zwangerschap. En vaak na een bezoekje aan de verloskundige. Zo konden ze meerdere malen het hartje niet goed luisteren met de doptone en moest ik stel over sprong naar de echopraktijk (deze zaten niet op dezelfde locatie helaas). Ook was er angst naar aanleiding van mijn BMI, die slechts 1 puntje onder het minimum zat. Ja ik ben vrij lang en slank, maar zeker niet mager. Na de 20-weken echo, die trouwens helemaal prima was, hadden we het wel een beetje gehad met echo’s. Persoonlijk gaf het ons geen fijn en blij gevoel dat we de echo hadden gedaan, maar eerder het gevoel van ‘onder controle zijn’. Maar door mijn te lage BMI kwam de discussie of er wel of geen groei-echo moest gaan komen. Onze verloskundige wilde het heel graag, en wij liever niet. Uiteindelijk moést het van hun. In hoeverre wij er tegen in hadden kunnen gaan weet ik niet, dat hebben we niet geprobeerd, maar we merkte wel dat de protocollen hoog tij vierde en dat er ook een stukje angst bij de verloskundige zelf was. De opmerking “wij zijn verantwoordelijk voor jou bevalling” heb ik een aantal keer gehoord en vond ik best bizar klinken. Pas zodra ze mij ‘overleveren’ aan een gynaecoloog, dan zijn zij ‘vrij’. Ik begon te begrijpen dat er daarom zo werd gehamerd op de controles, ook bij hun was er een angst. Ondanks dit hadden we zin in de bevalling! Ik wilde graag thuis bevallen en dat is wonder boven wonder ook gebeurt. Een wonder omdat er zo veel protocollen zijn die mij hadden kunnen verplichten om naar het ziekenhuis te gaan. Gelukkig was er geen poep in het vruchtwater, ging de ontsluiting voorspoedig én werd ons huis goedgekeurd om thuis te bevallen. Wie weet schrijf ik deze week nog een blog over mijn bevalling.

Mijn keuze bij mijn huidige zwangerschap
Voordat ik zwanger werd van de tweede (die nu dus in mijn buik zit 🙂 ) had ik contact met een vriendin die een hele andere ervaring had bij haar verloskundige. Ze had een soort natuurlijke verloskundige, iemand die niet bang is om protocollen te ontwijken en echt gelooft in het kunnen van de vrouw om te bevallen. Deze verloskundigen heten ook wel holistische verloskundige. Heel interessant, alleen ben ik zelf niet zo van het holistische. Het past niet bij mij als christen. Maar gelukkig ben ik via via terecht gekomen bij een verloskundige die zichzelf niet holistisch noemt maar wél zo natuurlijk mogelijk te werk gaat en niet bang is om protocollen te ontwijken (bij de intake zei ze zelfs “protocollen zijn er ook soms om ontweken te worden”. En, wat ook heel fijn is, ze laat ook haar angsten zien en tekortkomingen. Bijvoorbeeld dat ze een stuitbevalling wel spannend vind. Gewoon menselijk dus. Fijn. Elke afspraak is er ruim de tijd om te kletsen en te praten over, ja echt, van alles en nog wat 🙂 . Bij elke controle vraagt ze of ik het wel wil en wat de risico’s zijn om het wel of niet te doen. Deze zwangerschap hebben we er voor gekozen om wel bloeddruk te meten, wel bloed te prikken (voor mijn ijzer), in principe geen echo’s te doen en ook niet te wegen. Wel voelt ze elke afspraak even aan mijn buik en luistert ze naar het hartje met de stethoscoop. Niet met de doptone omdat deze met straling werkt en kindjes hier van kunnen schrikken (mijn dochter had dat dus meerdere malen waardoor ze haar niet konden ‘vinden’). Omdat mijn cyclus vrij vaag was hebben we er wel voor gekozen om, heel snel, even een echo te doen om te kijken wanneer ik uitgerekend zou zijn. In fijn overleg met onze verloskundige kon zij dit binnen 10 seconden zien. Want ook echo’s zijn, als je het te lang op 1 plek toepast en te vaak, niet geheel ongevaarlijk. Helemaal als het kindje nog heel klein is (voor 12 weken). Zie o.a. dit artikel hier over.

Natuurlijk is het nog steeds spannend hoe uiteindelijk de bevalling gaat verlopen. Misschien vind je mij wat naïef in mijn keuze. Het is ook best spannend of alles goed is met het kindje. Maar ik heb rust. Ik ben zo blij dat ik deze zwangerschap niet met een angst van controle hoef rond te lopen. Ik heb mezelf ook de vraag gesteld: ‘stel je voor er is iets mis, wil je dat dan nu weten of pas bij de bevalling?’ Al zou ik het nu weten zou ik er al maanden verdrietig om zijn en niets mee kunnen. Bij veruit de meeste afwijkingen doen ze niets gelijk na de bevalling. Pas een paar dagen er na.

Deze keer hoop ik weer op een thuis bevalling en hoop ik ook in bad te bevallen! Ik ben erg benieuwd. Bij mijn dochter heb ik wel wat weeën opgevangen in bad, en dat was wel erg fijn. In bad bevallen mocht dus helaas niet van de verloskundige omdat ze er geen ervaring in hadden. Mocht ik bijvoorbeeld bevallen voor de 37 weken dan heb ik een ziekenhuis uitgekozen die ook werkt met het ‘Benjamin Kangaroo-vest’, dit is een vest die je aandoet waarbij je je kindje in draagt en waarbij het ook mogelijk is om slangetjes voor bijvoorbeeld zuurstof op aan te sluiten. Een couveuse zou ik namelijk vreselijk vinden omdat je je kindje niet kan (of alleen met je hand) aanraken, en aanraking is juist zo belangrijk die eerste tijd. Maar ik bid dat ons kindje lekker mag blijven zitten tot dat het volgroeid is 🙂 .

Nog 6 tot 10 weken, want vandaag precies 32 weken zwanger!

Liefs!

Hoe ik tegen zwangerschapscontroles aankijk

Vandaag even niet!

Hoe ik tegen zwangerschapscontroles aankijk

Borstvoeding tijdens zwangerschap // kan dat?

Newer post

Post a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

This error message is only visible to WordPress admins

Warning: The account for needs to be reconnected.
Due to Instagram platform changes on June 1, 2020, this Instagram account needs to be reconnected to allow the feed to continue updating. Reconnect on plugin Settings page