Hoe mijn eerste bevalling mij beviel

Nu ik 32 weken zwanger ben van de tweede vond ik het wel eens tijd om mijn eerste bevallingsavontuur eens op te schrijven. Ook was ik er nu wel aan toe om het op film te zien. Al die tijd durfde ik het niet. En nu wel. Maar nu kwamen we er dus pas achter dat er niets gefilmd was, de camera was uitgevallen na 15 minuten. Haha jammer bammer.

Dus dan maar zelf even goed nadenken hoe het ook alweer allemaal ging. Gelukkig weet ik het nog goed te herinneren!

Nog even de stad in
Het was op een maandag, 4 dagen voordat ik uitgerekend was. Ik ging nog even de stad in om e.e.a. te halen, geen idee wat meer natuurlijk ­čśë . Het was in de middag, rond een uur of twee. Ook weet ik nog dat ik wel een beetje met mijn benen wijd moest fietsen. Daar moest ik wel om lachen. Ik had nog geen voor-wee├źn gevoeld. En ook nog geen harde buiken, nog niets

Eenmaal thuis ging ik even slapen, zoals ik elke middag deed. Even een middagdutje. Rond een uur of 5 werd ik wakker van krampen in mijn buik. Ze leken op menstruatiekrampen. Langzamerhand werd het heftiger. Omdat ik ergens had gelezen dat het belangrijk was om actief te zijn tijdens de wee├źn (bevallen is actief en niet passief) ging ik maar een beetje rondlopen door het huis. Om 6 uur kwam mijn man thuis van zijn werk en ik vertelde dat ik voor-wee├źn had, want ja, dat is wat ik overal hoorde ‘voor-wee├źn’. De tijd verstreek en de wee├źn werden erger. Op de bank zitten ging ├ęcht niet meer! Ik moest lopen, staan, leunen op de kast en naar de w.c ­čśë . Ook een teken dat de bevalling toch wel dichtbij kwam, mijn lichaam was zich aan het schoonmaken. Volgens mij moest ik ook overgeven, maar dat ben ik even kwijt. Ik had in ieder geval geen trek in eten! Er is zo’n regel dat je pas de verloskundige mag bellen als je om de 5 min wee├źn heb die minimaal 1 minuut duren (zeg ik het goed?). Nou ze kwamen zeker wel om de 5 min, misschien wel sneller, maar ze hielde geen 1 minuut stand. Of het kwam omdat we zo vurig aan het bidden waren of om een andere reden, geen idee, maar het maakte ons wel verward of we nou moesten gaan bellen of niet. Want tsja, je wilt die arme verloskundige ook niet voor niets in de avond laten komen.

Verlossing
Ergens rond 8 of 9 uur hebben we uiteindelijk toch maar de verloskundige gebeld. In de tussentijd dat ze zou gaan komen hebben we de slingers op gehangen. De roze slingers, want we wisten dat het een meisje zou zijn. Ik schrijf nu ‘we’ maar eigenlijk was het mijn man. Mij boeide het eigenlijk totaal niet eens meer hoe en waar de slingers gingen hangen, wat mijn man uiterst verbaasde ­čśë . Om half 10 was daar de verloskundige. Ze ging even ‘kijken’ (liever niet, maar ach ik was ook wel benieuwd hoe ver ik er in zat!) en ik had al 9 cm ontsluiting! Fijn, dat ging snel. Maar ook wel even slikken, het kwam nu wel erg dichtbij. De verloskundige ging snel haar spullen pakken uit de auto en ondertussen werden de ween ook heftiger. Uiteindelijk heeft ze de vliezen gebroken met een soort haaknaald, want die waren nog steeds niet gebroken. Achteraf weet ik nu dat dat helemaal niet nodig is om te breken, maar goed toen vond ik alles prima. Gelukkig geen poep in het vruchtwater! Nu was het wachten op perswee├źn zei de verloskundige. Maar die kwamen er op mijn hurken niet overduidelijk. Ik was te relaxed. Alhoewel ik nu weet dat je juis

t ook relaxed kan bevallen, en perswee├źn niet eens dan nodig zijn. Het was half 12 en de baby mocht nu echt gaan komen, maar omdat ik op mijn hurken (ik wilde graag verticaal bevallen) te relaxed was, werd ik verzocht om op mijn rug te gaan liggen. Uiteindelijk werd ze met een paar keer persen geboren om even voor 12. Daarna heerlijk een moment van kroelen en lekker niet wassen.

Hoe kijk ik er op terug
Super dankbaar ben ik dat de ontsluiting zo vlot ging en ik de wee├źn goed kon opvangen. Dat ik relaxed was! Jammer vond ik het de ingrepen van de verloskundige op het eind zoals het doorprikken van de vliezen en het opjagen om op bed te gaan liggen omdat ik ‘te’ relaxed zou zijn geweest. Het laatste stuk, de uitdrijving, vond ik vrij onnatuurlijk en ook best intensief, juist omdat ik in zo’n bekrompen houding lag. Ik had het gevoel dat ik het verloor, in plaats van onder controle te hebben. Maar des al niet te min was het een hele fijne en goede thuisbevalling zonder echte medische interventies.

 

Ps. Je kunt mij ook volgen op Instagram, @voilaeline!

Hoe mijn eerste bevalling mij beviel

Borstvoeding tijdens zwangerschap // kan dat?

Hoe mijn eerste bevalling mij beviel

Tweede op komst: co-sleepen of familiebed?

Newer post

Post a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.