Kinderopvang in de kerk // mijn gedachtes

Dit is een persoonlijk blog van mij. Al een tijdje heb ik deze post in concepten staan. Omdat het misschien wel voor veel ophef kan zorgen. Ik zal voorzichtig mijn gedachtes met jullie delen. Delen jullie ook jullie gedachten? Dat vind ik tof!

Mijn eigen ervaring

Onze dochter is twee jaar. Ze is gister voor het eerst tijdens de aanbidding én de preek bij de opvang geweest. Waarom nu pas (of al)? Omdat ze het per se wilde. Ze weet waar de opvang zit en weet heel goed aan te geven dat ze daar naar toe wilt. De opvang is bij ons boven en we worden serieus de trap opgesleurd door onze dochter. De reden dat ze graag naar de opvang wilt is omdat er natuurlijk heel veel leuk speelgoed is wat ze thuis niet heeft. Het is een speel-wahalla. Persoonlijk denk ik niet dat ze graag er heen wilt omdat ze er zo’n leuk verhaaltje vertellen over de Here Jezus. Sterker nog, mijn dochter kennende weet ik dat ze liever niet om de tafel zit te luisteren maar liever speelt met al het speelgoed. Logisch, zou ik ook willen als er zoveel moois voor je staat.

Wat je je waarschijnlijk afvraagt is waarom onze dochter nu pas (of misschien vraag je je af waarom nu ‘al’) naar de opvang gaat. Dat ga ik je uitleggen. Toen onze dochter 3 weken oud was waren we voor het eerst na de bevalling weer in de kerk. Best wel leuk om er weer uit te zijn! Gezellig kletsen met alle broers en zussen, heerlijk. Maar toen kwam het moment dat de dienst begon. Het was voor ons niet eens een overweging om haar bij de crèche te brengen. Zo’n klein mensje, totaal afhankelijk van mama. Nee, wij hadden er niet eens één moment aan gedacht. Op het moment dat we wilde verschonen of ik haar wilde voeden deed ik dat wil in de crèche. Verbaasd was ik vooral dat er gevraagd werd of ik haar niet bij de crèche wilde laten. Nogmaals dit is mijn persoonlijke gedachte. Gelukkig snapte ze natuurlijk dat ik dat nog niet wilde. En, trouwens, een baby van 3 weken (helemaal bij mama in de draagdoek) doet echt niemand kwaad in een samenkomst. Maar goed, weken gingen verder en maanden verstreken en ongeveer elke week kregen we (tot irritatie aan toe) de vraag of we haar niet bij de crèche wilde laten. Want ja, “je kunt haar écht wel bij ons laten hoor!”. We antwoorden dan dat we haar bij de opvang zouden brengen als onze dochter dat zélf aan zou geven te willen. Naar de kerk gaan moet iets leuks zijn en daarom zouden wij haar nooit dwingen om gescheiden van ons te zijn. Meestal sliep onze dochter tijdens de dienst. Ideaal. Maar naarmate de maanden verstreken werden ook haar slaapjes minder. Toen kwamen we op een moment dat het eigenlijk niet meer ‘ging’ om haar in de dienst de houden, want ja baby’s maken geluid en dat vinden mensen irritant. Zoals we vanaf het begin hadden besloten zouden we haar pas brengen als ze het zélf zou aangeven. Dat was nog niet het geval, ze was nog maar net 9 maanden toen het wat ‘lastiger’ begon te worden. Hoe is het tussen de 9 maanden en 2 jaar gegaan? Hoe zijn we naar de kerk gegaan? We hebben verschillende dingen geprobeerd maar uiteindelijk zijn we samen naar de aanbidding gegaan en zijn we tijdens de preek naar huis gegaan. Nohh geen preek? Nee inderdaad, voor ons was het samen zijn als gezin belangrijker dan een preek luisteren. En tegenwoordig met de moderne techniek kunnen we de preek altijd terug luisteren. Maar dat was het ook niet helemaal. Vooral ik voelde me steeds minder betrokken bij de gemeente. Omdat ik begin dit jaar een mama-groepje ben begonnen op een doordeweekse dag leerde mijn dochter het lokaal van de 2 jarige kennen. De mama bijeenkomsten vinden namelijk daar altijd plaats, lekker makkelijk, de kinderen kunnen spelen en wij lekker kletsen. Na dit een aantal keer te hebben gedaan begon mijn dochter dus ook op zondag daar naar toe te willen! We zijn 1 of 2 keer bij haar gebleven toen ze naar de opvang wilde, maar eigenlijk was dat niet nodig. Ik geloof zeker dat juist omdat ze het zelf wil het ook de meeste slagingskans heeft. Daarnaast weet ik dat ze goed is gehecht en daarmee een gezonde dosis zelfvertrouwen heeft. Ja ik geloof dat ze het aankan. Desondanks maken wij wel duidelijke afspraken met de leidsters. Bijvoorbeeld dat ze niet de schone schijn ophouden en net doen of alles goed gaat (of is gegaan), maar dat ze ons bellen zodra onze dochter graag weer naar papa of mama wilt. Het moet iets vrijwilligs van haar kant blijven. En daar hoort bij dat ze ten alle tijde toegang tot ons weer heeft.

Ben ik nu blij?

Of ik nu blij ben dat ze eindelijk wel naar de opvang gaat? Nee zeker niet. Sterker nog, ik vind het jammer. Het klopt niet in mijn hart. Bij God komen en hem aanbidden is iets voor het hele gezin. Waarom dan kinderen scheiden van de ouders tijdens de samenkomst?

Geheel Juda stond voor het aangezicht des Heren, zelfs hun kleine kinderen, hun vrouwen en hun zonen. 2 Kronieken 20:13

Baby’s horen bij mama

Net als ik voor mijn dochter had besloten dat ze ten alle tijden tot mij kan komen en pas naar de opvang zou gaan als ze dat zelf zou willen, geloof ik dat het een heel natuurlijk principe is. Baby’s horen bij mama. Oké dit heeft meer te maken met je manier van opvoeden, dus ik hou het even kort. Maar zoals wij altijd tot God mogen naderen en Hij ons altijd troost, geloof ik dat we dat onze kinderen ook (zoveel mogelijk!) mogen geven. Helemaal in de kerk! Ik ben zeer bedroefd geweest ten tijde dat ik mijn dochter ging voeden of verschonen bij de crèche. Zo vaak huilende baby’s waarbij er in sommige kerken gewoon een wekker werd gezet (“na 10 min halen we mama”) waarna het kindje helemaal overstuur was. Naar mijn idee lijkt het wel of er bij de kinderopvang opeens geen genade meer is. Waar is die onvoorwaardelijke troostende liefde? Baby’s horen bij mama. Maar ook een 1 jarige of een 2 jarige worden vaak huilend achter gelaten door hun ouders. Heel triest. Een moederkamer zou een uitkomst zijn, hier schrijf ik zo meer over. Maar goed, moeten we onze oudere kinderen dan wel naar de opvang sturen? Hoe denk ik daar over?

Verantwoordelijkheid

Als ouders hebben wij de verantwoordelijkheid voor de geloofsopvoeding van onze kinderen. Hoe tof is het als kinderen van jongs af aan al zien hoe wij God aanbidden. Kinderen leren door na te doen en hoe vet is het als ze ook op jonge leeftijd God al zullen aanbidden! Een vriendin van mij leid de 2 jarige groep bij ons in de kerk. Als opdracht kreeg ze op een zondag om de kinderen over aanbidding te leren. Dat was best lastig. De kinderen hadden niet veel oor voor het verhaal, liever speelde ze met het speelgoed. Die week er op had ze haar 2 jarige dochter bij de aanbidding in de samenkomst. Haar dochter gooide spontaan de handen in de lucht! Zonder dat ze een woord had hoeven zeggen over aanbidding leerde haar dochter over aanbidding. Veel dingen leren onze kinderen van voorbeelden, van hoe wij dingen doen. Iets proberen uit te leggen is bijna nooit zo effectief als het zelf voordoen.

Stukje geschiedenis

Het al langere tijd normaal om kinderen naar de kinderopvang, maar voorheen (vanaf de Bijbelse tijd) was dit zeer ongebruikelijk. Hoe is het principe van een zondagsschool ontstaan? De zondagsschool vindt zijn oorsprong in scheiding van leeftijden van mensen en dieren vanuit de evolutietheorie (Darwin) en in de psychologie met zijn concept van ontwikkelingsstadia van kinderen (Hall). Het ligt in de lijn van Plato (380BC) die vond dat kinderen van hun ouders gescheiden zouden moeten zijn en Rousseau (1700) die vond dat kinderen door de staat opgevoed moesten worden. Rond 1800 was het Raikes die een zondagsschoolbeweging voor arme kinderen startte om hen te onderwijzen, onder andere ook in Gods Woord. Vervolgens was het Dewey die schoolleeftijdsgescheiden klassen ontwierp; iets wat we tot op heden hebben. In navolging hiervan, zagen christelijke ouders dat de zondagsschool mooi voorzag in onderwijs en zij brachten daarom hun kinderen ook daar. Hieruit blijkt dus dat de ontwikkeling van een zondagsschool of kinderopvang tijdens een samenkomst niet op de Bijbel is gebaseerd maar eerder op evolutionaire gedachtes. In de tijd van de Bijbel en daarna tot 1800 was een samenkomst voor alle leeftijden. Ik denk zelfs dat ook voor alle leeftijden interessant was en mogelijk was om het bij te wonen. Dat de manier van samenkomen dus ook heel anders was dan hoe wij het nu kennen. Meer over de geschiedenis van de zondagsschool weten? Bekijk dan de film ‘Divided the Movie’ op www.dividedthemovie.com.

jesuscreche (Large)

Wat zegt de Bijbel?

Oké genoeg geschreven over van alles en nog wat. Het belangrijkste, wat zegt de Bijbel eigenlijk over kinderopvang in de samenkomst? Hoe zag een samenkomst er eigenlijk uit in de Bijbel? Zo ie zo is er geen enkele aanwijzing vanuit de Bijbel dat kinderen ooit verwijderd werden uit samenkomsten waarin gepreekt werd, de Schrift werd gelezen, gebeden werd en gezongen werd. Onderstaande Bijbeltekst bijvoorbeeld uit Deuteronomium. Ik heb de tekst in het Engels overgenomen omdat ik deze duidelijker vind dat de Nederlandse vertaling.

But you shall seek the place that the LORD your God will choose out of all your tribes to put his name and make his habitation there. There you shall go, and there you shall bring your burnt offerings and your sacrifices, your tithes and the contribution that you present, your vow offerings, your freewill offerings, and the firstborn of your herd and of your flock. And there you shall eat before the LORD your God, and you shall rejoice, you and your households, in all that you undertake, in which the LORD your God has blessed you. Deuteronomy 12:5-7

In het Oude Testament werden er wetten onderwezen en offers gebracht. Kinderen waren hier gewoon bij aanwezig. Dit lees je o.a in Deuteronomium 29:10-14, Jozua 8:35, 2 Kronieken 20:13 en Nehemia 12:43.

In het Nieuwe Testament staat er trouwens ook niet dat kinderen apart werden gehouden als de mensen naar Jezus toe gingen. Sterker nog, toen de discipelen de kinderen van Jezus af probeerde te houden zei Jezus juist dat de kinderen naar Hem toe mochten komen (Mattheus 19:13-15). Een hoofdstuk eerder in Mattheus 18 zegt Jezus zelfs dat we moeten worden als kinderen! Duidelijke taal van Jezus. Niets over een aparte samenkomst voor kinderen.

Samen voor God komen // als gezin

Veel kerken noemen elkaar ook wel ‘gezin’, toch? Daarom zou het zo tof zijn als we dat ook echt gaan ‘doen’, dat gezin zijn. Mijn verlangen is dat er een manier van samenkomen zal gaan komen waarin jong en oud een fijne tijd heeft. Bij ons in de gemeente zie ik bijvoorbeeld al een groot verschil tussen de jeugddienst en de ‘volwassen’ dienst. Tijdens de jeugddienst zijn het vaak een paar korte preken. Hier kun je veel beter je concentratie bij houden en je onthoudt de preek ook een stuk beter. Voor kinderen is dit fijn, maar ook voor volwassenen (want zeg nou eerlijk, hoeveel weet je nou écht na te vertellen van de preek van gister?) Wat betreft aanbidding hoor ik ook vaak om me heen dat ouders of mensen die niet eens kinderen hebben, zich niet kunnen concentreren op God als er kinderen bij zijn. Ik geloof dat deze mensen dit echt oprecht menen en het ook oprecht lastig vinden. Maar diep in ons hart weten we eigenlijk dat de omstandigheden waarin we zitten geen invloed zouden moeten hebben op ons tot het naderen van God. Als je in een storm van je leven zit (wat nog erger is dan een paar kinderen om je heen die misschien wat roepen of doen) lukt het je toch ook vaak om God te zoeken? Kinderen horen er bij, ze hebben net zo veel recht als ons om tot de troon van God te naderen. Ook denk ik dat het zeker een kwestie van gewenning is en een hele cultuur verandering. Maar kom op, we leven als christenen in de Jezus cultuur en zijn toch niet gebonden aan landsculturen?

Veel denken waarschijnlijk ook dat kinderen toch niks zullen begrijpen. Maar ik geloof, zoals ik in het begin van mijn blog een voorbeeld gaf over aanbidding en de tweejarige dochter van mijn vriendin, dat God tot de harten van kleine kinderen kan reiken. Het is geloofsopvoeding voor kinderen als ze hun familie zien aanbidden. Ze zullen verschillende dingen oppikken uit een dienst, bijvoorbeeld als er iemand genezen wordt. Alleen God weet wat een kind leert van het zien bidden broers en zussen in de gemeente. Alleen God weet wat een kind leert van het horen van mensen die God aanbidden. Alleen God weet wat een kind leert van het zien van mensen die spreken over de dingen van God. Alleen God weet wat een kind leert van het ervaren van de als gemeente samenkomen. En ik denk dat het meer is dan we denken.

Moederkamer

Maar wat nou als het echt de spuitgaten uitloopt? Als een kindje echt niet stil te krijgen is en de boel op stelten zet? Ja dat is natuurlijk niet fijn, dat wil je niet. Ook als ouders niet, je voelt je dan behoorlijk ongemakkelijk. In veel landen hebben ze daarom een ‘moederkamer’. Een kamer waarin je met je baby of dreumes of peuter of misschien wel ouder kindje naar toe kan gaan als het even niet meer gaat in de dienst. Om bijvoorbeeld te verschonen of om borstvoeding te geven. Een plek waar je wel de preek kan luisteren (en het liefst ook zien). In sommige gemeentes zie je zelfs dat ze een soort ‘aquarium’ hebben in de zaal. Een afgesloten glazen ruimte waarin je van de binnenkant wel naar buiten kan kijken maar niet andersom. Geluiddicht en met geluidsinstallatie aan de binnenkant dat de moeders wel de preek of aanbidding mee maken. Hoe vet is dat! Ik ben nog nooit in zo’n moederkamer of aquarium geweest maar bid en pleit dat er bij ons in de gemeente ook zo iets gaat komen!

Ten slotte

Ten slotte wil ik nog wat persoonlijks kwijt. De reden dat wij onze dochter nu dus wel naar de opvang brengen is ten eerste omdat wij zien dat onze dochter er zelf heen wilt. Ten tweede werkt het niet om haar bij de dienst te houden omdat de manier van samenkomen in onze gemeente niet geschikt is om kinderen er bij te houden. We overwegen ook niet om naar een andere kerk te gaan omdat er simpel weg (zo ver ik weet) geen kerken zijn waarbij de samenkomst zo is ingericht dat het ook leuk is voor een kind om er bij te zijn. We hebben we geloof dat het er gaat komen. Back to the basics! 🙂

Hoe denken jullie over kinderopvang? Laat even een berichtje achter!

Kinderopvang in de kerk // mijn gedachtes

Als de maat vol is // grenzen in genadevol opvoeden

Kinderopvang in de kerk // mijn gedachtes

Happy Mommy Monday #11

Newer post

There are 20 comments

  1. Niene

    Ik werd heel blij van jouw blog! Fijn om iemand te treffen die zo’n beetje hetzelfde denkt hierover als ik doe. Mijn zoontje van 1,5 is nog nooit (op één slechte uitzondering) naar de opvang geweest. Het voelt niet goed voor mij. Er zijn altijd wel huilende kindjes die mama missen of het gewoon te druk vinden in de crèche. Ik heb al geregeld de opmerking gekregen dat ik wel snel moet gaan oefenen omdat het anders nooit meer gaat lukken. Tja… Ik wil hierbij niets zeggen over de keuze van andere moeders. Iedereen zoekt toch het beste voor haar kind en maakt eigen keuzes. Wat betreft jouw visie op het naar de kerk gaan als familie… ik heb daar nooit zo over nagedacht, maar het klink heel logisch. Ook onze kerkdienst is daar niet geschikt voor, jammer! Mooi wel dat jouw dochter nu zelf de keuze maakt. Ik ga me er verder in verdiepen. Bedankt weer!

    1. Voila Eline

      Leuk! Bedankt voor je reactie Nienke 🙂

  2. Hanneke Schaab

    Hoi Eline,

    Ik ben het helemaal met je eens dat het iets raars is om de kinderen en jongeren apart te houden tijdens de samenkomst. Het is niet logisch om in leeftijdshokjes te denken. Dat doet God ook niet. Helaas, is er een cultuur dat dit normaal is en dat geluiden van kinderen storen tijdens de dienst. Het is voor mij geen reden om van gemeente te veranderen maar ik vind het wel jammer. Overigens vind ik dat de mensen die bij de creche zijn, altijd heel lief zin voor de baby’s. Ik breng mijn zoontje ook wel, maar da’s meer omdat ik me ongemakkelijk voel om anderen te storen. Ik moet ook wel zeggen dat ik minder mee krijg van de dienst als ik Pieter op schoot heb. Maar ook dat heeft te maken met de wijze waarop we onze samenkomsten organiseren. Ik denk dat dat in bijbelse tijd heel anders ging: veel meer als een soort familiebijeenkomst dan als een kerkdienst. Sowieso is de gemiddelde kerkdienst van vandaag de dag, helemaal niet gelijkend op een kerkdienst uit de bijbelse tijd.
    Om te weten hoe Jezus de dienst doorbracht, kun je beter naar een synagoge gaan. om in de diaspora hun identiteit als Joden te behouden, zijn juist de geloofstradities en gebruiken heel strikt gelijk gehouden. Een synangogedienst van tegenwoordig is behoorlijk gelijkend op een van pakweg 2000 jaar geleden. Ik ben in een synangoge geweest, toen we in Israel waren en da’s een bijzondere ervaring. Ergens een heel strakke liturgie maar aan de andere kant heel losjes, omdat je in en uit kan lopen. ( 10 minuten voor het einde van de die st kwam er nog een dame binnenlopen, niemand die raar op keek). Qua sfeer vond ik het nog het meest op een katholieke dienst lijken.
    Als het gaat om vroeg christelijke diensten dan kwamen mensen bij elkaar aan huis. Dus een kleinschaliger model. Al lees je ook wel dat Paulus tot diep in de nacht preekte, waardoor iemand uit het raam viel, omdat hij in slaap was gevallen. Eigenlijk is er weinig bekend over de manier waarop diensten werden georganiseerd. Maar vast niet zo strak en “professioneel” als wij de neiging hebben te doen.

    1. Voila Eline

      Bijzonder zeg! Ik ben nog nooit in een joodse dienst geweest. Wel in een joods messiaans belijdende gemeente. Dat was vooral heel feestelijk!

  3. Erna

    Hoi Eline,

    Ik lees jouw vraag “hoe denken jullie over kinderopvang?”
    Ik heb er niet echt over nagedacht wat mijn mening is. Toen ik jouw blog las, herkende ik een aantal dingen. En zie ik dat onze situatie is zoals jij het schrijft. Zonder dat we daar bewust over nagedacht hebben.
    Onze jongste heb ik tijdens de dienst de eerste maanden in een draagdoek bij me gehad. Hij sliep toen meestal. Toen hij meer wakker bleef en geluid maakte was dan geen optie. Wij hebben zoals jij het noemt een “moederkamer”. Grappig woord. Nooit van gehoord 🙂
    Bij ons zitten er ook vaders.
    Nu is onze jongste anderhalf en gaat hij mee naar de dienst. Zolang het geluid wat hij maakt niet te hard of te veel is, blijven we er en anders gaan we eruit en in de andere ruimte zitten. Waar een videoscherm hangt zodat we de preek mee kunnen kijken.

    1. Voila Eline

      Hi Erna, bedankt voor je reactie. Tof zeg dat jullie dus eigenlijk zo’n moederkamer hebben 🙂 . Eigenlijk kan een moederkamer heel simpel zijn hè, gewoon een scherm en geluid. Jammer dat niet alle kerken dat nog hebben.

  4. Groentje

    Interessante blog weer! Zo’n moederkamer zouden ze bij ons ook best kunnen uitvinden 🙂 Kindjes meenemen in de dienst is bij ons geen optie, thuisblijven en online meeluisteren met de preek kan natuurlijk wel altijd.

    Onze baby is nog niet geboren, dus wat dat betreft nog geen ervaring. Wel pas ik op in de opvang van onze kerk. We hebben meerdere kleine groepen, en passen met z’n tweeën per groep op zo’n 5-6 kinderen. De meeste baby’s worden gebracht in een kinderwagen, vallen onderweg in slaap en blijven de hele dienst slapen of spelen verder in de box, in een wipstoel, op het speelkleed. En als een kindje het er niet fijn vindt, halen we de moeder meteen uit de kerk en daar kijkt niemand dan vreemd van op. Echt geen krijspartijen hier op de opvang en de groepen zijn ook niet druk of onoverzichtelijk! Bij de oudere kinderen vertellen we bijbelverhalen op het niveau van de kinderen en zingen we met elkaar, verder spelen en kleuren ze. Omdat ik vanuit mijn ervaringen wanneer ik zelf oppas weet hoe het er bij ons aan toe gaat, denk ik dat ik mijn kindje er gerust heen zou brengen, ook omdat ik weet dat ik geroepen wordt als hij/zij t niet meer fijn vindt. Maar wel goed om nog eens kritisch overna te denken!

    1. Voila Eline

      Leuk om je reactie te lezen, ben benieuwd hoe je er in staat als je straks je kindje heb mogen ontvangen. Voor jezelf ook fijn dat je weet hoe het er bij de baby’s aan toe gaat!

  5. L

    Hoi,
    De gedachtes die je deelt over dat we kinderen niet van ouders moeten scheiden omdat ze ook deel zijn van de familie spreken mij erg aan. Hoewel ik geen kinderen had heb ik dat ook jaren geroepen. Men vertelde mij echter altijd dat de kinderen dan storend zouden zijn. (Zonder dat ze het ooit werkelijk geprobeerd hadden.)
    Sinds enkele jaren woon ik in Ede en ga daar naar een kerk waar de kinderen vaak gedurende de dienst in de zaal blijven. Er wordt van de kleine kinderen niet verwacht dat ze op hun stoel blijven zitten maar tijdens de aanbidding rennen ze alle kanten op, of ze spelen met meegebracht speelgoed. Soms wordt er een tafel neergezet om te kleuren en knutselen. Tijdens de preek gaan ze dan vaak wel naar een eigen dienst. Voor zever ik begrijp doen ze dit zo voor alle leeftijden, hoewel kleine baby’s meestal bij de ouders blijven. In het begin was het even wennen, maar als spelende kinderen niet onverwachts zijn, zijn ze eigenlijk ook niet meer storend. En veel kinderen willen meedoen met de aanbidding door te dansen. Verhindert de kinderen niet om tot Jezus te komen!
    Kinderen horen erbij en verruimen de dienst. In mijn ogen zijn de spelende kinderen vaak eerder een toevoeging aan het geheel dan dat ze storend zijn.

    1. Voila Eline

      Hoi! Wat tof om te lezen zeg dat het in jullie kerk zo gaat. Heel ontspannen als ik het zo lees. Mooi 🙂

  6. Charissa

    Hoi Eline,

    Heel mooi blogje! Bedankt.
    Wij hebben eigenlijk ook zo lang mogelijk onze kinderen meegenomen naar de dienst of lopen halverwege weg. Maar ik ben ook van mening dat kinderen er helemaal bij horen, net als ieder ander. Echter zodra het vervelend word voor het kind of echt storend omdat ze gewoon willen bewegen en rennen, dan liep ik er vaak uit. Wij gingen naar een kleine gemeente en hebben op een gegeven moment als moeders een soort crèche opgezet voor de kindjes die te groot waren om bij mama te blijven maar te klein om een uur of langer “stil” te zitten. Dat werkte prima. Ik ben zelf ook altijd gewoon meegegaan van kleins af maar herinner me wel een soort oppas als peuter/kleuter. Zondagschool of kinderclub doen wij buiten de dienst om. Dat is wel eens lastig maar toch erg fijn.
    De mensen die op de kinderen passen en zondagschool doen tijdens de dienst, missen zelf ook de dienst. Dat vind ik persoonlijk ook erg jammer.

    1. Voila Eline

      Hoi Charissa, tof dat jullie zondagsschool buiten de dienst om doen. Nog nooit eerder gehoord! Ja als een kindje storend is dan is dat vervelend. Maar vaak merk ik bij jeugddiensten of feest-diensten dat het veel minder storend is omdat er gewoon een ander programma / opbouw van de dienst is. 🙂

  7. An

    Ik heb niet het hele blog gelezen vanwege de lengte, maar ik zie de mensen als kerk, niet het gebouw. Als mijn kinderen in de opvang bij de broers en zussen van de kerk zijn, dan zijn ze ook in de kerk. In onze gemeente is heel veel aandacht voor de kinderen. Elke maand is er een kidsparty met springkussens of popcorn. Lekker laagdrempelig om vriendjes mee te nemen. Een zus met een gitaar komt bij elke groep langs om samen met de kinderen liedjes te zingen voor God. Voor oudere kinderen is er een tienerlounge. Ze krijgen de preek mee op hun niveau en ze ontwikkelen vriendschappen die heel belangrijk zijn. Ik geloof dat Gods geest niet alleen in de volwassen dienst aanwezig is maar overal, door iedereen die zich met hart en ziel inzet voor onze kinderen. Ik ben kinder- en jeugdwerkers dankbaar dat ze dat willen doen. Zelf doe ik het ook met plezier. Kinderen leren ook anders dan volwassenen: zij onthouden meer van interactie, verwerking, etc. en dat is in de gewone dienst minder goed mogelijk. Soms wil mijn jongste dochter mee naar de dienst, dan kan dat gewoon.

    1. Voila Eline

      Hi An! Bedankt voor je reactie. Ik geloof ook zeker dat Gods Geest aanwezig kan zijn bij de kinder-activiteiten. Maar naar God toe gaan is zo iets moois en dat wil ik graag delen met mijn dochter. Vaak zie ik ook dat er meer nadruk gelegd wordt op speelgoed dan echt God ontmoeten. Maar tof om te lezen dat je dochter in ieder geval wel kan kiezen! Dat is bij ons ook altijd de insteek geweest. Onze dochter wilt nu heel graag naar de opvang, maar wel puur om het speelgoed. 🙂

  8. Sofie van OHEA

    Goede blog!
    Wij hebben 5 kindjes. Ze zijn nu 6,5 – 5,5 – 4 – 2,5 en 2 maanden oud.
    Nog nooit (nee 2 keer, maar dat zijn speciale gevallen) zijn ze alleen in de zondagschool geweest. Wij wisselen af.
    Ik wil ook zo’n aquarium!! Zalig lijkt me dat.

    Ohja ik hou onze baby’s bij ons in de dienst tot ze lang genoeg zonder mij en mijn borst kunnen om bij papa in de creche te zijn 🙂 en mocht er dan toch iets zijn dan brengt hij de baby gewoon zodat ik ze kan aanleggen …

    Mijn oudste gaat absoluut niet graag naar de zondagschool. Hij wil in de creche spelen maar dat mag niet omdat er een leidster bang is dat de andere kindjes dat ook gaan willen … dan stel ik mij de vraag als ze zo twijfelt aan de aantrekkingskracht van haar zondagschool dan scheelt daar toch iets mee ….

    Ik ben blij dat ik je blog leren kennen heb. Letterlijk gisteren zei ik nog tegen een groepje vriendinnen dat ik nog een leuke christelijke mama blog miste et voila daar kwam jij aan … en zondag hadden we zo’n crisis met Abel in de dienst en dan dit lezen, heerlijk! Hij is groot!

    Liefs,

    1. Voila Eline

      Hi Sofie, wat leuk, bedankt voor je reactie 🙂 tof om te lezen hoe jullie als papa en mama het samen oplossen!

  9. Roos

    Ik ben een oma en had vroeger toen mijn kinderen klein waren al moeite met de crèche. Onze kinderen vonden er ook niks aan, dus gingen we om de beurt naar de kerk.
    Bij ons in de kerk is ook crèche en ik Denk er nog hetzelfde over. Kinderen hebben het nog veel drukker gekregen anno nu, mogen ze ook 1x per week een rustdag hebben? lees een extra verhaal uit de kinderbijbel en maak er thuis een gezellige dag van
    gr een oma

    1. Voila Eline

      Wat leuk om te lezen dat er een oma mee leest 🙂 Bedankt voor uw reactie 🙂

  10. Dinorda

    Leuke blog Eline mooi hoe je dit verwoord. Ik vond het echt een eye-opener. Mijn kinderen zijn inmiddels 12 en 7 en ze kiezen er zelf voor om naar de kinderdienst te gaan (en sinds kort gaat de oudste omdat hij bijna 13 wordt en naar het voortgezet onderwijs gaat naar de jeugddienst).
    Gods rijkste zegen voor jou en je gezin enne gefeliciteerd met je zwangerschap Las het in je andere blog.

    1. Voila Eline

      Hi Dinorda, bedankt voor je reactie. Leuk dat er ook een mama mee leest met oudere kids. Daar kan ik zeker nog van leren! 🙂 😉 Jij ook Gods rijke zegen voor jou en je gezin!

Post a comment