Weet je dat de lenteeeeeeee komt lenteeeeee komt!

Lieve mama’s (en wellicht ook papa’s 😉 ),

Jeetje, mijn jongste dochter is ondertussen alweer 4 maanden en eigenlijk heb ik nog steeds geen tijd om te bloggen. Mijn oudste dochter is dit weekend 3 geworden en zingt ‘weet je dat de lente komt, alles loopt weer uit!’.

Maar tijd moet je soms ook maken. Vandaag ben ik eens al mijn prioriteiten wezen opschrijven – in het heerlijke lente zonnetje buiten (geen straf dus!).  Ik heb – en wil – zo veel doen.

Maar eerlijk is eerlijk, tijd is niet het enige dingetje wat er voor zorgde dat ik al zo lang geen blogs meer heb geschreven. Ik ben door een best moeilijke tijd heen gegaan – eigenlijk zit ik er nog midden in.

Ik wil er aan de ene kant graag over schrijven en aan de andere kant wil ik het los laten. Snap je? In het kort vinden we onze dochter best onrustig – veel onbegrijpelijk (dat we dus niet weten waarom) huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Hier heb ik op mijn blog niet echt over geschreven maar het was wel de realiteit. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. Dat kan ook. En dat mag ook. Soms wordt dat nog al eens onderschat namelijk. En last but not least was (en is soms) dochterlief veel aan het huilen. Ondanks dat ze letterlijk de hele dag op ons was. Overdag in de doek en in de nacht sliep ze ook op mijn buik. De eerste twee weken zelfs huid op huid. Nouja, als je dit leest zal je wellicht denken ‘heb je dit of dat al geprobeerd’? Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uit gesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

Soms is de oorzaak gewoon simpel weg niet te achterhalen of is het ingewikkelder of juist simpeler dan we denken. Wellicht is het een stukje trauma aan de zwangerschap / bevalling? Of is het gewoon haar karakter. Vragen die in mijn hoofd spelen.

In de praktijk is er geen tot weinig troostvoeden. De oplossing hier voor was voor ons een nep-tepel, oftewel een speen. Eentje waar geen melk uit komt. Ik vond het nogal moeilijk om er mee te beginnen en ben zeker niet over 1 nacht ijs gegaan. Maar mijn pink was bijna tot het bot verschrompeld. Het was echt nodig. De borst wilde ze echt niet. Tot op heden probeer ik altijd éérst mijn borst aan te bieden. Maar meestal draait ze dr hoofd er voor weg. Alleen als ze honger heeft en wilt drinken (dan drinkt ze ook gelijk een liter 😉 ), die momenten koester ik dan ook.

Van de draagdoek is ze ook niet altijd even amused, maar gelukkig wilt vindt ze sling tegenwoordig wel fijn. Ook heb ik een ruck consult gehad om te dragen op mijn rug. Voor nu is het nog niet handig – speen d’r in doen en zo. Maar nu het lekkerder weer wordt zie ik er naar uit om te dragen op mijn rug en er op uit te gaan! Het is vooral als ze moe is dat ze de draagdoek lastig vind. Maar weg leggen om te slapen is al helemaal geen goed plan, dan is ze liever in de draagdoek. Wat dat betreft lukt het natuurlijk ouderschap nog wel een beetje – haha. Maar dat is ook gelijk iets wat ik heb geleerd. Natuurlijk ouderschap – attachment parenting – of hoe je het ook wilt noemen – het is niet perfect.

Ik geloof trouwens nog steeds dat het wel heel veel dingen op lost. Veel baby’s huilen namelijk gewoon omdat ze bij mama willen zijn. Of de borst willen. Maar blijkbaar niet alle baby’s. Misschien heb juist ik nu zo’n meisje gekregen om echt ál het oordeel weg te nemen bij mij naar andere ouders. Waar ik eerst best wel verdrietig en oordelen werd als ik een baby met een speen zag (want ja die baby hoort aan de borst!), geef ik nu zelf een speentje. En waar ik eerst dacht dat dragen alles op loste, merk ik nu dat mijn baby het soms echt niet leuk vind in de draagdoek. Hierbij aan iedereen die ik wellicht heb veroordeeld, duizendmaal sorry!

Hechting. Daar is waar het omgaat. Dat is waar ik naar streef in de relatie met mijn dochters.

Dus ook bij mijn jongste. Ondanks dat ze geen troostvoeden aan de borst wilt geef ik haar alle liefde die ik heb door haar wel dicht bij me te houden als ze op dr speentje zuigt. En als ze huilt haar niet te laten, maar haar bij me te nemen (hoe confronterend huilen ook is en erg vervelend soms als je je kindje niet kan troosten).

Zo, het is er uit. Dit is mijn leven. Verder ben ik bezig met mijn tuin, ik ga een moestuin maken en ik heb er heel veel zin in. Binnenkort hoop ik daar ook wat over te posten!

Geniet van je avond!

Weet je dat de lenteeeeeeee komt lenteeeeee komt!

Hieperdepiep Hoera // weer een dochter!

Weet je dat de lenteeeeeeee komt lenteeeeee komt!

Ontspannen lente!

Newer post

There are 9 comments

  1. Melanie

    Veel zegen gewenst, Eline. Wat een eerlijke en kwetsbare post van je. Mooi, dit hoort ook bij het leven. Sterkte, het is zwaar.

  2. Lisa

    Fijn om iets van je te horen. Wat een heftige tijd hebben jullie. Tof dat je er zo open over schrijft. Over 2 weken ben ik zelf uitgerekend. Je leert me met deze blog om met een open blik te kijken naar opvoeden, zonder oordeel naar anderen, en te blijven zoeken naar wat het beste bij een kind past. Dank!

    1. Voila Eline

      Fijn om te horen 🙂 lief. Heeel veel zegen met de bevalling, en lekker genieten van jullie kleine!

  3. Florence

    Lieve Eline, dankjewel om dit zo eerlijk te delen! Héél herkenbaar voor mij, met mijn zoontje (eerste kindje)! Het passeert en wordt beter met de maanden en als mama leer je heel erg veel, vertrouw op Jezus. Ik kijk uit naar je posts, wanneer je een gaatje tijd hebt 😉
    Liefs en zegen en geniet van ’t lente zonnetje!

    1. Voila Eline

      Hi Florence, leuk om je reactie te lezen 🙂 Dankje! Jij ook hè 😉 !

  4. mirjam

    Leuk dat je weer blogt!
    Sterkte en zegen met je kinderen… hier geen advies, behalve dan: vouw je handen en breng het bij de Heer!

  5. Judith

    Leuk om te lezen hoe je de persoonlijkheid van je tweede dochter probeert te volgen en ontdekt wat zij fijn vindt!

Post a comment